3- Bir Topuk, Dört El
Yetmiş iki ırkı/soyu/kavmi tek bir kapta toplayıp tek bir millet ki “İslam milleti” yapan dönüşlerin içindeyim. Tavaftayım! Bu dönüş her ne kadar dıştan bakılınca düz bir daire çizmek gibi gözükse de aslında içe doğru kıvrılan bir sarmal gibi en dışardan en içe giden dairesel bir dönüş! En içe yani kalbe/ruha/gönle… ve en nihayetinde O’na! Dıştan/kabuktan/yerden, içe/öze/göğe doğru yükseliş! Yükselmek için de bedende ve kalbte sana yük olacak ne varsa öncelikle hepsini bırakma azmi… Bedeninde sana mevkiini ve makamını hatırlatacak elbisen yoktur mesela. Ya da seni dünyadaki işlerine bağlayacak bir cep telefonun! Yeni doğan bir bebek gibi üzerinde sadece beyaz bir örtüden başka bir şey yok! Ki kabuğunu yere bağlayan çiviler sökülsün, seni özgür bırakıp sana hareket serbestliği versin diye.
Tabiri caizse uçmaya hazırsındır. İçe doğru başlayacak yolculuğun ilk şartlarını yapmışsındır. Sefer başlar… Bundan sonra her adımda daha çok yükseğe çıkmandır artık sana gerekli olan. İşte bu noktada kalbindeki yükleri atmaya başlarsın, her bir gözyaşı damlası ile! Günahların, hataların, suçlarındır senin kalbinde, senin yükselmene engel olan şeyler. Bu yüzden tevbelerle, gözyaşlarıyla, ah’larla her adımda kalbini de bedenin gibi yüklerinden kurtarma azmindesindir. Çünkü yerden göğe doğru, çünkü kabuktan öze doğru, çünkü bedenden ruha doğru yükseliştesindir!
Melekler gök katına sevinçle muştular; “O’na doğru gelen şerefli bir misafir var!”
Bu sefere ilk adımı cennetten geldiğine inanılan taşın olduğu köşeden başlarsın. Çünkü sen de -insan olarak sen de- cennetten gelmişsindir ve denklik açısından bu köşeden başlaman belki en uygunudur. Cennetten gelen, cennetten geleni Hakk adına selamlar ve cennete varası yolculuğuna başlar!
Bismillahi AllahuEkber!
Allahuâlem; yedi dönüş de belki cennetin yedi kapısına işarettir ve tavaf bittikten sonra yedi kapı ardına kadar açılıp da seni beklemektedir! Yani orada dünyadan ziyade başka bir âlem daha çok ön plandadır. Ve senin yolculuğun/tavafın işte o âleme göre dizayn edilmiştir.
Yükselişinin en büyük etkenlerinden biridir dua! Peygamberin (sallallahüaleyhivesellem) mübarek elini koyarak bir müddet dinlendiği Kâbe’nin Yemanî isimli köşesinden itibaren cennetten geldiğine inanılan Hacer’ül Esved’in bulunduğu köşeye kadar meleklerin “amin” dediği şu duayı yaparsınız;
“Rabbenâ âtina fid'dünyâ haseneten ve fil'âhireti haseneten ve gınâ azâbennâr.
Allah'ım! Bize (ana-babamıza, ailemize, akrabalarımıza, dostlarımıza, sevdiklerimize, tüm Müslümanlara) dünyada iyilik ve güzellik, ahirette de iyilik, güzellik ver. Bizi cehennem azabından koru.”
Âmin, Âmin, Âmin…
Bu dua peygamber mirası, bu dua meleklerin iştirak ettiği… Bu dua hiç ağızdan düşmeyesi… Bu dua tavafın hem özü hem de meyvesi!
Yedi dönüşle tamamlanır seyr-ü seferin. Şimdi miraca çıkmaya hazırsındır. Hem de İbrahim makamında… Seferin son noktasıdır, tavaf sonrası kılacağın iki rekât namaz! Rabb ile baş başa kalışındır; aracısız huzurunda duruşundur… Seferinin/yükselişinin sonunda vardığın yeri ve Zât’ı gösterir ki eğer dünya
Dört elin; İbrahim ve İsmail peygamberlerin yaptığı dünyanın ilk mabedinin ardından bir topuğun vesile olduğu şifa kaynağına, bereket yatağına gidersin. Zemzem’e! İçinin âşk ile kuruyan, çatlayan toprağına ancak ve ancak Rahman’dan hediye bu su verilir zaten. Başka sular senin toprağını bataklığa çevirirken bu su gönlüne bir nur olur da bedenine cennetin yeşilliğini katar! Haber-i peygamberdir; “kana kana içmek münâfıkların nasibi değil!”
Bizi zemzem’in kuyusunun başından kana kana içiren ve âlemlerin Rabbi olan Rahman’a hamdolsun!