sırdaş korkuluk

kıymete değer ne varsa
verilmiş sadakam...
kala kala geriye
bir ben işte sadece...
bir beden büyük ceket
birkaç eksik düğme...

 

bir ölüyü en çok

toprağa verirken severim...
dolar bir boşluk
gerçekten hayatında...
yakınıp durduğu,
belki yakınında unuttuğu...

 

toprak toprak kokar,
serinse bir de...
alın teri en fazla 
orada işe yarar!

ölüden mi kaçar hiç insan?
bebek gibidir oysa...
ne yani suç onda mı,
yere kapanıp ağlayamıyorsa?

 

kaçarsa ölüden insan,
kaçarsa, bil ki iç isyan...

 

verilmiştir tüm sadakalarım,
geriye kalan 
ceset üstü ceket
bir ibrik su
ve kuş yemi...
ve sırdaş tarla korkuluğu!

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !